Do

Lilia

Pochodzenie: Półkula północna

Kolor kwiatów: różne kolory

Okres kwitnienia: Czerwiec – sierpień

Średnia wysokość rośliny: 70 – 100 cm

Głębokość zasadzenia do podstawy cebuli: 15 cm

Rozstawa: 30 cm

Organ spichrzowy: cebula

Stanowisko: częściowo zacienione w czasie dnia. Dolna część rośliny powinna być bardziej zacieniona; lilie lubią mieć „zimne stopy”. (słońce popołudniowe) 

Zastosowania: granica, ogród bylinowy, doniczki i pojemniki. Gdy lilie dobrze się czują, możliwa jest ich aklimatyzacja w ogrodzie.

Historia

W Chinach i Japonii podawano je do stołu przez tysiąc lat. Na Santorini wykopano naczynia ceramiczne z tymi samymi wzorami lilii, jakie znaleziono na ceramice pochodzącej z kultury minojskiej na Krecie. Są uczeni, którzy postrzegają tę ceramikę minojską jako pozostałości po słynnej Atlantydzie. Jeszcze starsze od kultury minojskiej, która zniknęła 3500 lat temu, jest hebrajska nazwa lilii – „shusan”.

Lilia to bez wątpienia kwiat z historią sięgającą do początków czasu.

Więcej porad dotyczących sadzenia

Lilie można sadzić także na granicach. Są doskonałymi partnerami dla roślin wieloletnich. Nie jest to zaskakujące, ponieważ lilie zachowują się tak samo, jak byliny. Ze względu na różnorodność kolorów (żółty, różowy, pomarańczowy, czerwony, biały oraz wszystkie kolory pośrednie), lilie są poszukiwanym towarzystwem dla niebieskich i fioletowych roślin wieloletnich Kilka przykładów: szałwia omszona i jej odmiany uprawne, różne gatunki tojadu i odmiany uprawne, farbownik lazurowy, odmiany uprawne przymiotna, aster gawędka, przegorzan banacki, wyższe gatunki pelargonii, wielosił błękitny, przetacznik długolistny. Rośliny szarolistne, takie jak gatunki bylicy, czyściec wełnisty, funkia Siebolda Glauca, itd., doskonale ukażą piękno lilii. Kwiaty pięknie wyglądają ze wszystkimi rodzajami paproci. Następnym miejscem, w którym dobrze się zaprezentują to stanowiska wokół krzewów. Wiele krzewów wygląda interesująco w okresie wiosennym, zwłaszcza zanim zacznie kwitnąć większość lilii. Kwiaty lilii w późniejszym czasie ożywią te miejsca w ogrodzie. Lilie zawsze będą stanowić kontrast dla krzewów o brązowych liściach takich jak: Corylus maxima (leszczyna południowa) Purpurea, Cotinus coggygria (perukowiec podolski) Royal Purple. Niebiesko kwitnące krzewy (Caryopteris clandonensis [balbula klandońska], Hibiscus syriacus [ketmia syryjska] Coelestis i Ceanothus [prusznik] Gloire de Versailles) są również dobrymi towarzyszami dla niezliczonych lili. Iglaki także dobrze wyglądają w połączeniu z tymi kwiatami, pod warunkiem, że nie pochłaniają zbyt dużo wilgoci z gleby i wówczas gdy lilie posadzono na południe od drzew iglastych, skąd otrzymują światło. Rośliny okrywowe, które także mogą tworzyć kompozycje z liliami podano w punkcie 34.

W warunkach naturalnych bardzo wiele lilii rośnie w rejonach górskich. Odpowiedź na to pytanie jest więc zdecydowane „tak”. Należy jednak pamiętać, że większość prywatnych ogródków skalnych ma ograniczone wymiary. Zmieszczą się w nich tylko drobnokwiatowe i niskie gatunki. Lilium cernuum (lilia zwisła) i L. pumilum (lilia drobna) rzadko są wyższe niż 50 cm, dzięki czemu można je sadzić w niezbyt małych ogrodach skalnych.

Dobrze zadbane lilie można uprawiać w doniczkach z doskonałym efektem. Co więcej, Michael Jefferson Brown, znany angielski specjalista w dziedzinie upraw lilii, sugeruje nawet, że żadna inna bulwiasta roślina nie rośnie w doniczkach tak dobrze, jak lilie. Dużą zaletą uprawy w doniczkach jest możliwość zaprezentowania lilii w taki sposób, aby w odpowiednim momencie – gdy dopiero zaczynają kwitnąć – wyglądały perfekcyjnie. Doniczki zawsze muszą być wystarczająco głębokie. (Jest to oczywiste, gdy uświadomimy sobie, że głębokość sadzenia dla niektórych gatunków wynosi aż 15 cm). Najlepsza jest donica o głębokości od 30 do 40 cm. Ziemia pozostanie wilgotna w miarę upływu czasu, jeśli jako substratu użyjemy zwykłej paczkowanej ziemi doniczkowej. Dobre efekty może dać wymieszanie jej z 25% gliny. Donice trzeba często podlewać i raz na jakiś czas nawozić ziemię (odmiany domowe), co nie jest zbędnym wymysłem. Doniczka musi mieć wystarczający drenaż. Do donic nadają się tylko niskie gatunki i odmiany, szczególnie w wietrznych miejscach. Posadzenie w nich roślin, których wysokość przekroczy 75 cm jest już ryzykowne. Obecnie azjatycka hybryda ma sporo niskich odmian, takich jak: Admiration (kremowo-biała), Denia i Exception (różowa), Horizon (pomarańczowa), India (czerwona), Paulus Potter (biała z czerwonym środkiem) i Reinesse' (biała).

Spośród niskich hybryd orientalnych należy wymienić: Mr. Ed (biała z czerwonymi plamkami); Mr. Ruud (biała z żółtymi obrzeżami); Mr. Sam (biała z różowo-czerwonymi plamkami), Little Girl, Little Pink i Little Joy (wszystkie różowe), Miss America ​​(różowa), Miss France (różowo-czerwona), Panna Germany (różowa z jasnoczerwoną gwiazdą), Miss Mini (jasnoróżowa), Miss Rio (różowa), Mona Lisa (różowa), My Romance (ciemnoróżowa) oraz Ready (również ciemnoróżowa).

Wszystkie rodzaje lilii nadają się do sadzenia w ogrodzie i do stosowania jako kwiaty cięte. Trzy najlepiej znane grupy:

Lilium longiflorum (lilia długokwiatowa), bardziej znana jako lilia wielkanocna, mająca klasyczne, białe kwiaty w kształcie trąbki i niebiański zapach.

Lilie azjatyckie z prostymi pędami, dużą liczbą pączków i na ogół jasno nakrapianymi kwiatami, mają zróżnicowane kształty – od prostych otwartych miseczek do kwiatów z przepięknie odchylonymi płatkami. Kolory lilii azjatyckich przechodzą od najmiększych pasteli do ognistej czerwieni i pomarańczy, które w słońcu niemal płoną.

Lilie orientalne, znane z najbardziej ekstrawaganckiej osobowości w świecie lilii, charakteryzują się ogromnymi kwiatami, intensywnym zapachem i bogatą kolorystyką.

Niestety, dzikie gatunki – które wciąż występują rosną dziko, a które nie zostały jeszcze dotknięte hybrydyzacją – nie są zbyt powszechnie dostępne do użytku w ogrodzie. Szkoda, gdyż są to gatunki, które są tak bardzo odpowiednie do ogrodu. Nietrudno jest zauważyć, że wśród kwiatów całkowicie dominują hybrydy, a niekwestionowanymi liderami są mieszańce orientalne i azjatyckie.

Główne odmiany

Royal Horticultural Society and the North American Lily Society sklasyfikowały lilie w następujący sposób:

Grupa 1 – hybrydy azjatyckie 

Hybrydy azjatyckie były niegdyś znane jako hybrydy „z połowy wieku”. Stworzył je, właśnie w połowie wieku, zajmujący się hybrydyzacją Jan de Graaff Hybridizer, pochodzący ze stanu Oregon. Poświęcił on swoje życie hybrydyzacji lilii i był jednym z najwybitniejszych światowych praktyków tej sztuki. Enchantment, jego pierwsza hybryda z połowy wieku, była pierwszą lilią z wyprostowanym kwiatem. Ta cecha zrewolucjonizowała branżę kwiatów ciętych. Ogrodnicy mogą też podziękować Janowi de Graaff za pionierskie prace, które pozwoliły stworzyć łatwe w uprawie lilie ogrodowe. Do lat 80. ubiegłego wieku, kategoria mieszańców z połowy stulecia urosła na tyle duża, że ​​jej nazwę zmieniono na azjatycką.

Trzeba je sadzić późną wiosną, na głębokości od 10 do 12 cm. Korzenie rozwijają się wzdłuż pędu. Te hybrydy z połowy wieku zostały wyhodowane przez Jana de Graaff w stanie Oregon. Spędził on większość życia pracując z liliami i jest najbardziej znanym na świecie specjalistą od hybrydyzacji lilii. Jednym z jego celów było ułatwienie ogrodnikom uprawy lilii.

Zestawienie najważniejszych odmian

  • Alaska – biała. 100–110 cm
  • Apeldoorn – pomarańczowa. 100–110 cm 
  • Compass – pomarańczowa. 80–90 cm. 
  • Connecticut King – żółta. 90-100 cm 
  • Cordelia – żółta. 100–110 cm 
  • Dreamland – żółta. 90-100 cm 
  • Elite – pomarańczowa. 130-140 cm 
  • Enchantment – pomarańczowa. 90-100 cm 
  • Gran Paradiso – czerwona. 100-120 cm 
  • Hide – żółta. 90-100 cm 
  • London – żółta. 120–130 cm 
  • Mona – żółta. 100–110 cm 
  • Monta Rosa – różowa. 120–130 cm 
  • Montreux - różowa. 110-120 cm 
  • Nove Cento – żółta. 110–120 cm. 
  • Pollyanna – żółta. 120–130 cm 
  • Roma – kremowobiała. 130-140 cm 
  • Sancerre – biała. 80 – 90 cm. 
  • Sunray – żółta. 70–80 cm 
  • Toscana - różowa. 100–110 cm 
  • Vivaldi - różowa. 100–110 cm 
  • Yellow Submarine – żółta. 90-100 cm

Grupa 2 – złotogłowy 

Hybrydy Lilium Martagon (lilia złotogłów) i L. Hansonii (lilia Hansona wyhodował w Holandii van Tubergen. Złotogłowy są roślinami leśnymi. Lubią cień.

Grupa 3 – zawiera hybrydy lilii białej

Grupa 4 – hybrydy lilii rodzimych Ameryki Północnej, głównie następczynie lilii wysokich 

Lilium Parryi i Lilium pardalinum (lilia lamparcia). Kwiaty są odgięte, co oznacza, że ​​płatki odchylają się.

Grupa 5 – lilie długokwiatowe

Biała Easter lily często jest pędzona do kwitnięcia na wiosnę. W przyrodzie kwitnie w połowie lata.

Grupa 6 – lilie trąbkowe, pochodzące od gatunków azjatyckich 

Częścią tej grupy są hybrydy Aurelia i Olympic. Niektóre z nich mają zwisające kwiaty.

Grupa 7 – hybrydy orientalne

W większości pochodzą od Lilium auratum (lilii pozłacanej) i Lilium speciosum (lilii wspaniałej). Kwiaty są zwykle duże i miseczkowate. Bardzo pachnące.

Najczęściej uprawiane odmiany 

  • Acapulco – cyklamenowo-różowe. 120-140 cm, kwiaty wyprostowane pionowo 
  • Casa Blanca – białe. 120-140 cm, kwiaty ułożone poziomo 
  • Cascade – różowe/ciemnoróżowe. 130-140 cm, kwiaty wyprostowane pionowo 
  • Dame Blanche – białe, kwiaty wyprostowane pionowo 
  • Laura Lee – różowe. 100-120 cm, kwiatostan ułożony poziomo 
  • Le Reve (Joy) 80-100 cm, kwiatostan wyprostowany pionowo 
  • Marco Polo – białe z jasnoróżowym obrzeżem. 100-110 cm, kwiatostan wyprostowany pionowo 
  • Mona Lisa – różowe. 50-60 cm, kwiatostan ułożony poziomo 
  • Olympic Star – różowe. 100-120 cm, kwiatostan wyprostowany pionowo 
  • Star Gazer – różowo-czerwone. 80-100 cm, kwiatostan wyprostowany pionowo

Grupa 8 – zawiera wszystkie inne hybrydy

Grupa 9 – wszystkie gatunki lilii

Niektóre z nich są nadal powszechnie dostępne

Udostępnij tę stronę:
Do
[translationParam3]